Verslavingen

Over verslavingen zoals roken, maar ook heroinegebruik, alcoholisme, eet-of gokverslaving, bestaan verschillende denkbeelden. In de traditionele opvatting is de verslaafde iemand die de zelfbeheersing mist om het eigen gedrag onder controle te houden. Een verslaving wordt gezien als een lichamelijke afhankelijkheid, waarbij het ontbreken van de juiste moraal of bepaalde karaktertrekken zoals wilskracht, doorzettingsvermogen, enzovoort, de verslaving in stand houdt. Een verslaafde is een hopeloos geval, vergelijkbaar met een chronisch zieke, die niet verantwoordelijk is voor het ontstaan van het probleem. De verslaafde heeft immers aanleg om verslaafd te raken en kan zelf niets aan die verslaving veranderen. Voor de oplossing zal deskundige hulp nodig zijn. Ook al weet de verslaafde zichzelf onder controle te houden, dan blijft volgens deze opvatting, de verslaving toch levenslang aanwezig. Een sigaret (glas drank, shot heroine, enzo-voorts) is voldoende om de controle te verliezen en zich ongeremd over te geven aan het verslavende gedrag. Iemand die de fout in gaat, kan nauwelijks meer terug. Terugval is vanuit dit gezichtspunt hetzelfde als mislukken. Deze opvatting over verslaving was tot voor tien jaar de meest gangbare.